faxr

Ixlos

Oʻzbekcha (uz)

Morfologik va sintaktik xususiyatlari

faxr

Etimologiyasi

arab. – oʻz-oʻzini maqtash; gʻurur, iftixor;

Maʼnoviy xususiyatlari

Maʼnosi

1. Mamnunlik xissi, mamnuniyat; gʻurur, gʻururlanish. ◆ Kasbni sevish, uning faxri bilan yashash va sadoqat bilan ishlash baxt kalitidir. R. Usmonov, „Odobnoma.“ ◆ Koʻzlarida nozik bir nur chaqnadi. U faxr oʻtimi yo qahr oʻti — bilib boʻlmadi. M. Ismoiliy, „ Fargʻona t. o.“

2. Maqtanishga, koʻz-koʻz qilishga, gʻururlanishga arziydigan narsa yoki kimsa, eng yaxshi namuna; iftixor obʼyekti. ◆ Paxta — oʻzbek xalqining faxri. ◆ Tarixiy va milliy yodgorliklar bizning milliy boyligimiz, cheksiz faxrimizdir. Gazetadan. ◆  Bu sheʼr dahosiga ming yil umr ber! Bu elning faxridir, shoir Alisher. Uygʻun va I., „ Sulton Alisher Navoiy.“

Faxr qilmoq (yoki etmoq) ayn. faxrlanmoq. ◆ Baʼzi odamlar paygʻambar yoshiga yetdim, deb quvonsa, Soli sovuq ham mingboshi yoshidaman, deb faxr qilardi. M. Ismoiliy, „Fargʻona t. o.“ ◆ Uzoq asrlardan kelayotgan madaniyatli ajdodlarim bilan ham faxr etaman. Mirmuhsin, „ Umid.“

Antonimlari

ФАХР. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.

Tarjimalari

Ruscha _ru

faxr
гордость, честь; почёт; предмет гордости; ◆ Farhod GESi Oʻzbekistonning ~idir Фархадская ГЭС - гордость Узбекистана; ◆ ~ qilmoq, ~ etmoq = faxrlanmoq .