quvgʻun

Oʻzbekcha (uz)

Morfologik va sintaktik xususiyatlari

quv-gʻun

Maʼnoviy xususiyatlari

Maʼnosi

1 Oʻz joyi, vatanidan haydash, quvish, surgun qilish, qilinish xatti-harakati, holati; shunday holatdagi hayot. ◆ Qoʻqon atroflarida, Soʻx va Hushyor degan joylarda Bobur ikki yil quvgʻunda yurgan. "Yoshlik" . ◆ Ular zindonlarda, turmalarda, quvgʻunlarda edi. Oybek, „Nur qidirib“ . ◆ Avaz, bir tarafdan, quvgʻunga uchrab, mana shu dala-tuzga kelib qolganiga xursand edi. S. Siyoyev, „Yorugʻlik“ .

</a>zvz

Quvgʻun qilmoq Oʻz joyi, vatanidan xay-damok,, quvmoq; quvgʻun holatga olmoq, tash-lamoq. Otamning boshini yeganlar, meni quv-gʻun qilganlar uchun qon toʻkib, esimni sgonim yoʻq! Shuhrat, Jannat qidirganlar.

2 Oʻz joyi, vatanidan quvilgan, shunday holat, sharoitda yashovchi shaxs. ◆ Quvgʻun-larni yurtga qaytarib, gunohga botdimi? T. Malik, „Qaldirgʻoch“ .

Antonimlari

ҚУВҒУН. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.