dovruq

Oʻzbekcha (uz)

Morfologik va sintaktik xususiyatlari

dov-ruq

Maʼnoviy xususiyatlari

Maʼnosi

1. Dong, shon-shuhrat, mashhurlik. ◆ Chala dovruqqa chol yigʻilar. Maqol ◆ Suvratingizni koʻp koʻrganman, dovrugʻingizni koʻp eshitganman. Said Ahmad, „Ufq“
   Dovruq taratmoq yoki dovrugʻi ketmoq - mashhur boʻlmoq, hammaga tanilmoq. ◆ “Boburnoma” 17-asrning 90-yillaridan boshlab Yevropaga dovruq taratgan edi. "Fan va turmush" ◆ Ammo nomi tildan tilga oʻtib, butun frontga dovrugʻi ketgan bu qizning oʻyida faqat Normat kechardi. Ibrohim Rahim, „Chin muhabbat“
2. Mish-mish gap, xabar, shov-shuv. ◆ Oʻttiz ikki tanga [soliq] dovrugʻi guzar ahlining yuraklarini uyushtirib, buni eshitish bilanoq isyonga qoʻl qoʻydilar. Abdulla Qodiriy, „Oʻtgan kunlar“ ◆ Uning [Tojiboyning] yumush bilan Toshkentga borib kelgani Qamishkapada xiyla dovruq boʻldi. Parda Tursun, „Oʻqituvchi“

Antonimlari

ДОВРУҚ. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.

Tarjimalari

Ruscha _ru

dovruq
слава, известность, молва; ◆ qora ~ худая слава; olamga dovrugʻi ketdi слава о нём разнеслась по всему миру, он прославился на весь мир; dovrugʻi bizga yetdi молва о нём дошла до нас; ◆ ~ boʻlmoq прославиться, стать известным; ◆ ~ solmoq прославлять.