sigʻinmoq

Oʻzbekcha (uz)

Morfologik va sintaktik xususiyatlari

si-gʻin-moq

Maʼnoviy xususiyatlari

Maʼnosi

1. din. Xudoga, aziz-avliyolarga, ilohiy kuchga ega deb hisoblangan narsalarga sajda qilish; dinning asosiy elementi. ◆ Hozir pir oʻzlarini emas, sizlarni oʻylaydilar, tong saharlarda joynamozga tiz choʻkib: "Haq yoʻldan adashgan gumroh bandalaringga gʻazab qilma", deb xudoga sigʻinadilar. Said Ahmad, „Hukm“ ◆ Nazirqulning otasi Shohimardonga sigʻinib, qoʻchqor olib borib soʻydi. Said Ahmad, „Hukm“ ◆ Inson oʻzini taniguncha koʻp narsalarga sigʻingan. Gazetadan

2 koʻchma Biror kimsaga, narsaga ortiq berilmoq, uni haddan tashqari ulugʻlamoq. ◆ Pulga sigʻinmoq. ◆ Qush butoqqa sigʻinar. Maqol ◆ Jaholatda qolgan xalq aʼlam har borganida, "sadagʻang ketay, eshonim", deb uning oyogʻiga tiz choʻkib sigʻinar, nazr-niyoz berar edi. Parda Tursun, „Oʻqituvchi“

3 Najot istab bormoq, bosh urmoq. ◆ Muzga suyanma, yovga sigʻinma. Maqol . ◆ shya Aymoqxalqi bizni doʻstdek kutar deb, Yurtingizga biz sigʻinib kelganmiz. "Yodgor"

Antonimlari

СИҒИНМОҚ. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.

Feʼl

sigʻinmoq sigʻinmoq

OʻTIL

Ruscha _ru

sigʻinmoq
1 поклоняться; преклоняться; ◆ tiz choʻkib sigʻinmoq припадать к стопам; низкопоклонничать;
2 рел. молить, умолять; молиться; ◆ xudoga sigʻinmoq 1) молиться богу; 2) молить бога, обращаться с просьбой к богу.