Kontent qismiga oʻtish

mushkul

Vikilug‘atdan olingan

Oʻzbekcha (uz)

[tahrirlash]

Morfologik va sintaktik xususiyatlari

[tahrirlash]

mush-kul

Aytilishi

[tahrirlash]

Etimologiyasi

[tahrirlash]

Maʼnoviy xususiyatlari

[tahrirlash]

Maʼnosi

[tahrirlash]

[a. — qiyin, mujmal;

qiyinchilik, ogʻirchilik] sft. Hal qili-nishi, yechilishi mahol boʻlgan; qiyin, ogʻir. ◆ Mushkul ish. Mushkul vazifa. Mushkul ahvol. m ◆ Yoʻlchi oʻzi uchun mushkul masalani, yaʼni xoʻjayin oldiga kirib, undan pul talab qilishni oʻyladi. Oybek, „Tanlangan asarlar“ . ◆ Birodari aziz, ahvolingiz mushkul, achinaman, illo koʻmaklashishning uddasidan chiqolmay-man. R. Fayziy, „Choʻlga bahor keldi“ .

2 ot Qiyin ish, ogʻir ahvol, qiyinchi-lik. ◆ Toʻlamat moʻylov, Sherbekning mushkuli-ni birga tortishayotgandek, oʻyga choʻmdi. S. Anorboyev, „Oqsoy“ . ◆ [Navoiy:[ Shohim, har bir mushkulni aql va sovuqqonlik hal qiladi. Uygʻun va I . Sulton, Alisher Navoiy.

3 ot kam qoʻll. I shkal chiqaruvchi, cha-toqchi, chatoq. ◆ [Safar boʻzchi:] Birorta mushkul igʻvo qildimi, zakotchining tomogʻi ta-qilladimi, qoʻltigʻimdagi boʻzni yoppa oldi-qoʻydi. A. Qodiriy, „Mehrobdan chayon“ . ◆ [Yusuf-bek:[ Hoy Toʻla, hushyor boʻl! Menu bilasan-ku, yigit-yalang ichida gapimni bermay yurgan mushkulman. Hamza, „Paranji sirlari“ .


Sinonimlari

[tahrirlash]

Antonimlari

[tahrirlash]

МУШКУЛ. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.

Tarjimalari

[tahrirlash]

mushkul

mushkul
затруднительный; трудный, тяжёлый; сложный; // трудность, затруднение; сложность; ◆ ~ ish трудная работа; ◆ ~ ahvol или ◆  ~ holat трудное положение; затруднительное положение; ◆ ~ vazifa сложное задание; ◆ ~ ahvolga tushib qolmoq попасть в трудное положение; ◆ boshiga ~ tushdi он попал в тяжёлое положение; ◆ ~i oson boʻldi его положение облегчилось, все его трудности разрешились; ◆ bemorning ahvoli ~ состояние больного тяжёлое; ◆ ~ kushod 1) рел. чудотворный; 2) облегчающий трудное положение; ◆ ~ kushod qilmoq этн. совершать обряд с целью облегчить (чьё-л.) положение.