olgʻir

Oʻzbekcha (uz)

Morfologik va sintaktik xususiyatlari

ol-gʻir

Maʼnoviy xususiyatlari

Maʼnosi

1. Ovni yaxshi oladigan. ◆ Olgʻir it. ◆ Olatoʻgʻanoq olgʻir boʻlsa ham, qarchigʻay boʻlolmas. Maqol
2. koʻchma Haqini ketkizmaydigan; olagʻon. ◆ Buviniso olgʻir va epchil ayollardan oʻtib, qozonga yaqin yoʻlay olmadi. Parda Tursun, „Oʻqituvchi“
3. salb. Birovning, jamoat yoki davlatning pulini, mol-mulkini yulib, talab oluvchi; yulgʻich. ◆ Olgʻir odam. ◆ Bu olgʻirlar mehnatkashlarning hamyoniga chovut solyapti. "Mushtum"

Sinonimlari

olarmon, olag‘on, olg‘ich, oluvchi

Antonimlari

ОЛҒИР. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.

Tarjimalari

Ruscha _ru

olgʻir
1 обладающий цепкой хваткой, хорошо хватающий добычу (о хищной птице, собаке и т. д.);
2 перен. не упускающий своего, обладающий хваткой;
3 перен. разг. неодобр. хапуга, хапун.