Kontent qismiga oʻtish

siymo

Vikilug‘atdan olingan

Oʻzbekcha (uz)
[tahrirlash]

Morfologik va sintaktik xususiyatlari[tahrirlash]

siy-mo

Aytilishi[tahrirlash]

Etimologiyasi[tahrirlash]

arab. – yuz, chehra; belgi, alomat, qiyofa;

Maʼnoviy xususiyatlari[tahrirlash]

Maʼnosi[tahrirlash]

1. kt. Shaxs, zot. ◆ Ulugʻsiymo. ◆ [Qosimbek:] Movarounnahrdagi temuriylar orasida eng sohibisteʼdod, sohibqudrat siymo – Bobur mirzodirlar. P. Qodirov, „Yulduzli tunlar.“ ◆ Shoir va akademik Gʻafur Gʻulom sheʼriyatda oʻziga xos, misli yoʻq siymolardan biridir. "Saodat".

2. Qiyofa, koʻrinish; chehra, yuz. ◆ Ulugʻvor siymo. Goʻzal siymo. ◆ Bizga gʻoyat aziz, gʻoyat moʻtabar shifokorning iliq siymosi. E. Vohidov. ◆ Uning [qizning] siymosida men hayot goʻzalligini koʻrdim. Tabiat bunyod etgan noyob gul edi u, — dedi Samar. M. Qoriyev, „Oydin kechalar.“ ◆ Qunduzxon bundan ikki yil avval yoʻqotgan onasining mehribon, munis siymosini qidiradi. S. Ahmad, „Qadrdon dalalar.“

3. Biror shaxs obrazi. ◆ Oʻychan misralarda tarjimon Margaritaning iztirob toʻla siymosini ustalik bilan tasvirlaydi. "OʻTA".

Sinonimlari[tahrirlash]

Antonimlari[tahrirlash]

СИЙМО. Oʻzbek tilining izohli lugʻati (2022) maʼlumotlaridan foydalanilgan; q.Adabiyotlar roʻyxati.

Tarjimalari[tahrirlash]

Ruscha ru

siymo
1 книжн. облик, образ, внешний вид, лицо;◆ ulugʻvor siymo величественный образ;
2 фигура.